Het eerste jaar stond er heel wat op ons to-do-lijstje.

Aanleg van het zwembad

Dat hebben we uitbesteed. Het zwembad moest operationeel zijn net voor de start van ons eerste seizoen. Dit betekende: voor juni 2007. We verwijderden een aantal bomen voor we met de aanleg van het zwembad konden starten. Gelukkig konden we rekenen op onze buren. In ruil voor het hout hebben zij de bomen geveld. Een bevriende landbouwer heeft dan met zijn graafmachine de wortels uitgegraven.

Op een mooie lentedag ergens in de maand mei begonnen Patrick en ik met de aanleg van het terras rond het zwembad. Vol goede moed gingen we aan de slag. Ik bracht de tegels aan en Patrick deed de rest. Toen sloeg het noodlot toe. Ik had een kuiltje niet opgemerkt en verzwikte mijn enkel. In het ziekhuis werden foto’s genomen. Gelukkig was het niets ernstig maar de gewrichtsbanden waren geraakt. Het gevolg was dat ik een paar weken niet kon stappen. Patrick werkte helemaal in zijn eentje het terras af.

Onze eigen woning

In onze eigen woning stonden naast schilderen en behangen nog enkele werkjes op het programma:

• toilet plaatsen op het gelijkvloers
• elektriciteit aanpassen aan de bestaande normen
• instaleren van twee nieuwe septische tanks
• parket op de eerste verdieping afschuren en behandelen

De gastenkamers

Om zo snel mogelijk een inkomen te verwerven werden twee kamers in onze gezinswoning verbouwd tot gastenkamers. De muren kregen een extra laagje isolatie en beide kamers werden voorzien van een eigen badkamer.

Deze kamers worden nu niet meer verhuurd. Onze kinderen hebben er hun intrek ingenomen.

De gîte du Métayer

In het hoofdgebouw was er naast onze gezinswoning nog een tweede kleine woning.

Die hebben we omgevormd tot een vakantiehuisje:

• alle bestaande binnenmuren afgebroken
• waterleiding en elektriciteit opnieuw aangelegd
• nieuwe binnenmuren opgetrokken
• de keuken, badkamer en toilet geïnstalleerd
• beide verdiepingen kregen een nieuwe vloerbekleding
• tot slot werd alles geschilderd en behangen

De gîte du Boulbène

In november 2008 toverden we het oude varkenshok om tot een kleine, gezellige, mooie studio. Ook hier hebben we eerst alles afgebroken voor we met de renovatie konden starten.

De gîte du Boulbène is een kleine aanbouw aan het hoofdgebouw. De grote binnenmuur is dus eigenlijk de buitengevel van het hoofdgebouw. Deze was volledig bezet maar we wisten dat die muur opgetrokken is in natuursteen. Ik had het in mijn hoofd gehaald om die bezetting volledig weg te halen. Patrick was daar niet voor te vinden omwille van het vele werk.

Op een dag besloot ik om met hamer en beitel aan de slag te gaan. Patrick was op zijn werk. Toen hij ’s avonds thuiskwam vroeg ik hem met een klein stemmetje om eens een kijkje te nemen. Ik had de hele dag goed doorgewerkt en een heel stuk van de bezetting verwijderd. Eerst was hij niet happy want ik had niet naar hem geluisterd, koppig als ik ben.

Toen hij zag welke mooie stenen muur achter de bezetting zat veranderde hij al snel van idee. Nadat de bezetting verwijderd was heeft Patrick die muur gezandstraald. Hij leerde me hoe ik deze opnieuw moest invoegen. Ondanks mijn hoogtevrees ben ik toch op de stelling geklommen om deze muur volledig in te voegen.

Nadien zijn dan alle andere werken gestart:

• Vervangen van dakbedekking
• isoleren van de muren
• optrekken van de binnenmuren
• aanleggen van alle elektriciteit, waterleidingen en afvoerleidingen
• nieuwe vloertegels leggen
• instaleren en betegelen van badkamer en keuken
• tot slot kreeg alles nog een vrolijk kleurtje

De gîte du Boulbène was volledig in orde einde juni 2009.

De gîte Le Caussanel en Le Terrefort

Op het domein bevond zich een oude schuur. In 2009 kregen we de toelating om deze schuur te verbouwen tot woning. We hebben toen onmiddellijk een architect gecontacteerd. Er werden plannen getekend en de bouwaanvraag werd ingediend. In oktober 2010 konden we eindelijk starten met deze verbouwingen.

Omdat dit een groot project was hebben we de werken toevertrouwd aan de aannemer van het dorp. Hij was toen ook de werkgever van Patrick.

Ik had alles goed voorbereid en budgetten opgemaakt. Maar iedereen weet dat verbouwingen nooit verlopen zoals gepland. Voor alle kleine aanpassingen was er telkens sprake van een meerprijs. Ik werd er dan bijgeroepen om te discussiëren over de prijs om de budgetten min of meer in balans te houden. Zo kreeg ik de naam “le grand chef” of ”de grote baas”.

De werken moesten afgerond zijn voor mei zodat wij nog de tijd hadden voor de afwerking. Ik had de plannen van de architect op onze website geplaatst en de twee appartementen waren voor juli en augustus 2011 snel volgeboekt. Het was dus best spannend. Alles moest volledig ingericht en afgewerkt zijn tegen eind juni.

Einde maart kregen we slecht nieuws. De elektriciteitsmaatschappij liet ons weten dat ze pas begin juli de aansluiting aan het netwerk zouden doen. Dit betekende dat er dus eigenlijk reeds gasten aanwezig zouden zijn. Ik had nochtans het volledige dossier tijdig ingediend. Maar hier in Frankrijk loopt de administratie niet zoals we gewend zijn. Na het lezen van deze brief waren we dan ook erg in paniek. Gelukkig werkte onze burgemeester bij de elektriciteitsmaatschappij. Hij zei: “ pas de panique, ce service se trouve dans le bureau à côté du mien. Je réglerai tout (geen paniek deze dienst bevindt zich in het bureau naast het mijne. Ik regel dat wel).”

Alles was dus op het nippertje klaar om de gasten te ontvangen.

We hebben er wel enkele grijze haren aan overgehouden!

We vertrokken met de laatste lading meubels ons nieuw avontuur tegemoet. Heel blij dat het eindelijk zover was maar we moesten ook afscheid nemen van een plek met heel wat mooie herinneringen. De kinderen hebben in Zemst hun eerste stapjes gezet, hun eerste verjaardag gevierd, ze hebben er leren fietsen,…

Gelukkig hebben we van al deze mooie herinneringen heel wat foto’s en koesteren we die momenten ook in ons hart. En was de start van ons avontuur eindelijk daar.

De eerste avond en reeds onverwachte gasten!

Toen we ’s avonds aankwamen hebben we nog de belangrijkste spulletjes uitgeladen en zijn dan iets gaan eten in de plaatselijke bar. De kinderen waren na het eten moe van de lange trip. Voor hen was het bedtijd. Die eerste avond was een zwoele zomeravond.

Patrick bleef nog even van de zonsondergang genieten. Ikzelf was ook moe en wou ook gaan slapen. Toen ik het licht in de slaapkamer aanstak, schrok ik mij te pletter. Er fladderde iets doorheen de kamer. Ik slaakte een gil! Patrick kwam naar boven gerend en vroeg wat er aan de hand was. Het waren 2 vleermuizen die hun intrek genomen hadden in onze kamer.

Aangezien het warm was sliepen we die nacht met het raam open. Er waren nog geen muggenramen en dus hoorden we midden in de nacht opnieuw gefladder. Onze eerste gasten waren reeds terug, daar hadden we echt niet op gerekend!

De volgende ochtend werd onmiddellijk de schrijnwerker van het dorp gebeld om muggenramen te installeren.

De eerste schooldag van onze jongens

De eerste dagen stonden in het teken van uitpakken en alles een plek geven in onze nieuwe woning. Dan kwam de eerste schooldag van onze jongens eraan. Stijn was 6 jaar en Robin was er toen 4. Ik denk dat het voor ons als ouder nog spannender was dan voor hen. Stijn en Robin spraken geen woord Frans, dus dat was voor hen in het begin niet zo makkelijk.

’s Middags gingen we ze halen en kwamen ze thuis eten. Die eerste dag bleek goed mee te vallen, ze vonden het best leuk. Op het einde van de eerste week vertelde Robin z’n juf dat ze een kleine papegaai in haar klas had. Hij herhaalde alles wat zij zei. Zo heeft hij heel snel de taal opgepikt. Voor Stijn lag dat iets anders. Hij durfde in het begin niet echt te praten en hij begon zijn vriendjes van in België te missen.

Aangezien ze ’s middags naar huis kwamen eten hadden ze ook niet zo veel tijd om met de andere kinderen te spelen en contacten te leggen. Als ouder dachten wij er goed aan te doen om onze kinderen niet aan hun lot over te laten maar dat hadden we verkeerd ingeschat. We hebben toen ook besloten om ze ’s middags samen met de andere kinderen te laten eten op school. Nu hadden ze de hele middagpauze tijd om de andere kinderen te leren kennen en dat werkte.

Na een paar dagen zei Stijn dat hij al veel vriendjes had. Wat was dat een opluchting!

Nu de kinderen zich goed geïntegreerd hadden konden wij ons toeleggen op de eerste verbouwingen. Daar lezen jullie later meer over.

Wordt vervolgd…

Dit is mijn eerste blog. Hopelijk vond je het fijn om te lezen.